
Een leven zonder koffers te pakken, zonder ooit naar huis te moeten en met de wereld als achtertuin. Dat was de belofte van Villa Vie Residences. De Amerikaanse onderneming wilde met de Villa Vie Odyssey een nieuw hoofdstuk schrijven in de cruise-industrie: een varend woonadres voor mensen die niet langer alleen op vakantie wilden gaan, maar de wereld als hun thuis wilden beschouwen. Klanten konden een kajuit kopen en er jarenlang wonen, terwijl het schip voortdurend nieuwe bestemmingen aandeed.
Het idee sprak tot de verbeelding. De Villa Vie Odyssey zou een permanente wereldreis maken, waarbij het schip ongeveer elke drieënhalf jaar opnieuw aan een ronde rond de wereld zou beginnen. Bewoners hoefden niet telkens afscheid te nemen van hun kajuit of medereizigers. De volgende bestemming kwam gewoon naar hen toe.
Op 27 oktober 2026 strandde dat sprookje voorlopig in Sihanoukville, Cambodja. Villa Vie Residences kondigde aan de activiteiten op te schorten en vroeg de bewoners het schip te verlaten. De onderneming verwees naar de sterk gestegen brandstofkosten, die het bestaande bedrijfsmodel volgens haar onhoudbaar hadden gemaakt. De passagiers kregen die ochtend te horen dat ze uiterlijk om 14 uur van boord moesten. Volgens de lokale autoriteiten waren er op dat moment 203 passagiers en 156 bemanningsleden aan boord.
Villa Vie omschreef de beslissing als een tijdelijke opschorting. De onderneming wilde de volgende zestig dagen gebruiken om herstructurerings- en financieringsmogelijkheden te onderzoeken. Een nieuwe financiering of overeenkomst was op dat ogenblik echter nog niet afgerond. De toekomst van het schip bleef onzeker.
Voor de bewoners betekende de aankondiging veel meer dan het einde van een cruise. Sommigen hadden hun woning verkocht, hun pensioenplannen aangepast of een groot deel van hun spaargeld in het project gestoken. Ze dachten een nieuw thuis op zee te hebben gevonden. Nu moesten ze in een vreemde haven plotseling uitzoeken waar ze zouden verblijven, hoe ze hun bezittingen konden meenemen en wat er met hun investering zou gebeuren.
De brandstofprijzen vormden volgens Villa Vie de directe aanleiding voor de opschorting. Maar wie de gebeurtenissen van de voorbije maanden bekijkt, ziet een breder verhaal. Er waren herhaalde verzoeken om bijkomend geld, betalingsproblemen, gewijzigde reisroutes en klachten over de dienstverlening aan boord. De financiële moeilijkheden waren dus al langer onderwerp van gesprek.
Een ambitieuze wereldreis met een moeilijke start
Villa Vie Residences werd opgericht rond het idee dat mensen niet alleen een cruise konden boeken, maar ook permanent op zee konden wonen. Oprichter Mikael Petterson wilde daarvoor een bestaand cruiseschip omvormen tot een varende residentie. De onderneming nam de voormalige Braemar van Fred. Olsen Cruise Lines over. Na een grondige verbouwing zou het schip verdergaan als Villa Vie Odyssey.
De oorspronkelijke planning was ambitieus. De eerste wereldreis zou ongeveer 1.301 dagen duren en meer dan 425 bestemmingen in 147 landen aandoen. Het schip zou zeven continenten bezoeken en na ongeveer drieënhalf jaar opnieuw aan een volgende wereldreis beginnen. Klanten konden een kajuit kopen voor een langdurig verblijf of kiezen voor kortere reisperiodes.

Ook aan boord moest het concept meer bieden dan een traditionele cruise. Villa Vie kondigde restaurants, bars, lounges, een zwembad, wellnessfaciliteiten, een fitnessruimte, een bibliotheek en werkplekken aan. De onderneming richtte zich onder meer op mensen die op afstand konden werken en hun dagelijkse leven wilden combineren met reizen.
De oorspronkelijke vertrekdatum was mei 2024. Die planning bleek al snel niet haalbaar. Het schip had jarenlang stilgelegen en moest in Belfast bij scheepswerf Harland & Wolff grondig worden klaargemaakt voor zijn nieuwe rol. De motoren en technische installaties moesten opnieuw operationeel worden gemaakt. Tijdens de transformatie kwamen bovendien problemen aan het licht met onder meer de stuurinrichting en moesten onderdelen van de roerconstructie worden vervangen. Daarvoor moesten nieuwe stukken worden vervaardigd en aangevoerd.
De technische problemen zorgden voor een opeenvolging van uitgestelde vertrekdata. De bewoners die al naar Belfast waren gekomen, moesten maanden langer wachten dan gepland. Sommigen verbleven in hotels, anderen konden overdag aan boord, maar mochten er nog niet overnachten. De onderneming organiseerde alternatieve activiteiten en tijdelijke verblijven, maar de onzekerheid bleef toenemen.
Pas begin oktober 2024 kon de Villa Vie Odyssey definitief aan haar wereldreis beginnen. De start was daarmee ongeveer vier maanden later dan oorspronkelijk aangekondigd. Het schip vertrok uiteindelijk wel, maar de lange voorbereiding had al aangetoond hoe complex het was om een ouder cruiseschip om te vormen tot een permanent varende residentie.
Dezelfde initiatiefnemer was eerder betrokken bij Life at Sea
De voorgeschiedenis van Villa Vie krijgt een extra dimensie door de eerdere betrokkenheid van Mikael Petterson bij Life at Sea Cruises. Dat project wilde eveneens een langdurige wereldcruise organiseren, maar werd in november 2023 geannuleerd voordat de aangekondigde reis kon beginnen.
Life at Sea Cruises was een initiatief van het Turkse bedrijf Miray International. De onderneming kondigde een driejarige wereldreis aan met de MV Gemini. Passagiers zouden in ongeveer drie jaar tijd 135 landen en zeven continenten bezoeken. Het plan trok veel belangstelling. Sommige klanten verkochten hun woning of namen andere ingrijpende beslissingen in de verwachting dat ze een nieuw leven op zee konden beginnen.
Petterson was bij Life at Sea managing director en hield zich onder meer bezig met de verkoop. De plannen kwamen echter onder druk te staan toen er twijfels ontstonden over de geschiktheid van de MV Gemini voor de aangekondigde reis. Er werd ook naar een ander schip gekeken, maar uiteindelijk kwam er geen schip beschikbaar waarmee de geplande wereldcruise kon vertrekken. Na verschillende verschuivingen werd het project in november 2023 geannuleerd.
Petterson vertrok in mei 2023 bij Miray om zich op zijn eigen plannen te concentreren. Ook een deel van het personeel maakte later de overstap. Volgens eerdere berichtgeving gingen meer dan twintig medewerkers van Miray International bij Villa Vie aan de slag. Er was dus niet alleen een overeenkomst tussen de twee projecten: ook een aantal mensen die bij de voorbereiding van Life at Sea betrokken waren, kwam later bij Villa Vie terecht.
Dat Villa Vie wel een schip had overgenomen voordat het de wereldreis lanceerde, was een belangrijk verschil met Life at Sea. De voorgeschiedenis bewijst niet dat beide projecten op dezelfde manier werden geleid of dat Villa Vie hetzelfde lot zou ondergaan. Ze toont wel dat een permanente wereldcruise bijzonder moeilijk te organiseren is. Een aantrekkelijk concept en voldoende geïnteresseerde klanten volstaan niet. De onderneming moet jarenlang over voldoende kapitaal, een betrouwbare operationele structuur en financiële reserves beschikken om onverwachte kosten en tegenvallers op te vangen.
Jenny Phenix: kritiek op de vertragingen leidde tot een juridisch conflict
Nog voordat de Villa Vie Odyssey haar eerste wereldreis begon, kwam de onderneming in het nieuws door de zaak van Jenny Phenix. Haar contract werd beëindigd nadat ze kritiek had geuit op de vertragingen en de organisatie van het project. De kwestie kreeg later ook een juridisch vervolg.
Phenix had een langdurig verblijf aan boord geboekt en haar plannen afgestemd op het aangekondigde vertrek. De herhaalde vertragingen en wijzigingen zorgden echter voor toenemende frustratie. Ze uitte haar bezorgdheid onder meer in een besloten WhatsApp-groep met andere toekomstige bewoners. Daarbij ging het over de lange wachttijd in Belfast, de gewijzigde reisplannen en de kajuit die ze uiteindelijk zou krijgen.
Op 19 juli 2024 kreeg ze van Kathy Villalba te horen dat Villa Vie haar contract beëindigde. Villalba was op dat moment operationeel directeur (COO) en maakte deel uit van het oprichtersteam. Ze had ruime ervaring in de cruise-industrie, onder meer bij Royal Caribbean en Celebrity Cruises. De onderneming verwees in de e-mail aan Phenix naar klachten van andere bewoners over haar voortdurende kritiek en negativiteit.
Phenix betwistte die voorstelling van zaken. Ze stelde dat ze in privégesprekken haar bezorgdheid had geuit over problemen die ook andere bewoners bezighielden. Ze vond dat de onderneming haar onterecht uitsloot omdat ze kritische vragen stelde. Petterson verdedigde de beslissing en stelde dat haar gedrag volgens de onderneming de sfeer aan boord negatief beïnvloedde.
Het conflict eindigde niet met de annulering van haar reis. In maart 2025 stapte Phenix naar de federale rechtbank in Delaware. Uit de rechtbankstukken blijkt dat ze een overeenkomst had gesloten voor een verblijf van 1.289 dagen, met een contractwaarde van 162.745 dollar. Ze had een voorschot van 18.656 dollar betaald. Nadat Villa Vie de overeenkomst had beëindigd, kreeg ze het grootste deel van dat voorschot terug, maar bleef volgens haar klacht 7.230 dollar onbetaald.
De rechter deed in februari 2026 geen uitspraak over wie uiteindelijk gelijk had. Hij besliste wel welke onderdelen van de zaak verder mochten worden behandeld. De contractuele vordering tegen Villa Vie bleef overeind. Ook enkele andere vorderingen werden op dat moment niet afgewezen. De beschuldigingen van fraude en de claims over privacyschending en emotionele schade werden daarentegen zonder vooroordeel afgewezen, omdat ze juridisch onvoldoende waren onderbouwd. Dat betekent niet dat de rechter alle feiten had onderzocht of had vastgesteld dat Villa Vie haar contract had geschonden.
Voor toekomstige bewoners was de zaak wel een duidelijk signaal dat de relatie tussen klanten en de onderneming onder druk kon komen te staan. Mensen die grote bedragen betaalden en hun leven op de wereldreis afstemden, moesten erop kunnen vertrouwen dat hun vragen en bezorgdheden ernstig werden genomen.
Een kajuit kopen betekende niet automatisch eigenaar worden van het schip

Villa Vie sprak in haar commerciële communicatie over het kopen van een villa of kajuit aan boord. Klanten betaalden soms aanzienlijke bedragen voor het vooruitzicht om jarenlang op dezelfde plek te wonen, terwijl het schip de wereld rondvoer. De contractuele documenten tonen echter dat de juridische constructie minder eenvoudig was dan de commerciële voorstelling.
In de contractuele documentatie wordt gesproken over de aankoop van kajuitrechten. Een voorbeeldcontract omschrijft het verkregen recht als een Right to Occupy: het recht om de kajuit te bewonen gedurende de resterende zeegaande levensduur van het schip. Het ging dus om een contractueel woonrecht, niet om een klassieke eigendomstitel zoals bij een appartement aan land.
Het schip zelf was eigendom van een afzonderlijke vennootschap, VV Odyssey LLC. Wie een kajuit “kocht”, werd daardoor niet automatisch eigenaar van een fysiek afgebakend deel van het schip. De precieze voorwaarden en rechten hingen af van de overeenkomst die de bewoner had afgesloten.
Daarnaast konden bewoners ook aandelen in Villa Vie verwerven. In een investeringspresentatie uit april 2024 stelde de onderneming haar Founders Club voor. Wie deelnam, kon aandelen in de onderneming kopen. De presentatie vermeldde een minimale investering van 25.000 dollar. Daar stonden verschillende voordelen tegenover, waaronder kortingen op de kajuitvergoedingen en tegoeden voor diensten en uitgaven aan boord. Afhankelijk van het gekozen niveau werden kortingen van 10, 15 of 20 procent op de kajuitvergoedingen vermeld.
Het ging dus om twee verschillende zaken: de aankoop van een kajuitrecht om aan boord te wonen en een eventuele investering in aandelen van de onderneming. Bewoners konden beide combineren, maar niet iedereen had noodzakelijk aandelen. Ook de voordelen waren afhankelijk van het gekozen investeringsniveau en de voorwaarden van het programma.
Petterson verklaarde later dat ongeveer 88 procent van Villa Vie in handen was van bewoners. Dat is zijn eigen opgave. Het cijfer maakt duidelijk hoe sterk het bedrijf zijn aandeelhoudersstructuur met de bewonersgemeenschap verbond, maar zegt niet hoeveel bewoners aandelen bezaten of hoeveel iedere aandeelhouder had geïnvesteerd.
In video’s waarin voormalige bewoners hun ervaringen delen, komen ook concrete voorbeelden van de financiële voordelen aan bod. Zo vertelt een bewoner dat een investering van 100.000 dollar recht gaf op ongeveer 1.000 euro korting per maand op de maandelijkse kosten aan boord. Andere bewoners spreken over investeringen van enkele honderdduizenden dollars, waaraan volgens hen kortingen verbonden waren die hoger uitvielen dan hun eigen maandelijkse kosten. Het verschil zou dan bijvoorbeeld niet worden terugbetaald in cash, maar worden toegekend als boordkrediet dat ze aan boord konden besteden.

Deze getuigenissen geven een beeld van hoe het aandelenprogramma voor sommige bewoners in de praktijk kon uitpakken. De oorspronkelijke investeringspresentatie bevestigt dat er kortingen op de kajuitvergoedingen en tegoeden aan boord werden aangeboden. De precieze bedragen en individuele regelingen zijn zonder de contracten en rekeningoverzichten van de betrokken bewoners echter niet onafhankelijk te controleren.
Voor bewoners die grote bedragen investeerden, is het onderscheid belangrijk. Een aandeel geeft een financieel belang in de onderneming, maar maakt iemand niet automatisch eigenaar van zijn kajuit of van het schip. En wanneer de activiteiten worden opgeschort, biedt het aandeelhouderschap op zichzelf geen garantie dat de investering wordt terugbetaald.
Steeds vaker werd bewoners om extra geld gevraagd
In de laatste maanden van de wereldreis kwamen steeds meer signalen over de financiële toestand van Villa Vie naar buiten. Bewoners vertelden dat de onderneming herhaaldelijk vroeg om bijkomende finaniële middelen.
In april 2026 stelde Villa Vie een zogenoemde Emergency Loan Investment Opportunity voor. In een brief aan bewoners werd gevraagd om geld aan de onderneming te lenen. Daarbij werden jaarlijkse rentepercentages van 12 tot 24 procent genoemd. Volgens Petterson bracht de oproep ongeveer twee miljoen dollar op. Hij verklaarde later dat het geld de onderneming nog enkele maanden ademruimte gaf.
Later werden bewoners ook gevraagd om vrijwillig bij te dragen aan de stijgende brandstofkosten. Sommige bewoners gingen daarop in, anderen hadden bedenkingen bij de herhaalde verzoeken. De onderneming had immers al aanzienlijke aankoopbedragen en maandelijkse bijdragen ontvangen.
Begin augustus volgde een nieuw initiatief. Met het Villa Incentive Program konden bestaande bewoners bijkomende kajuiten aankopen tegen sterk gereduceerde voorwaarden. Volgens een interne presentatie was het programma bedoeld om extra geld op te halen. Op 18 augustus meldde de onderneming dat er toezeggingen waren voor meer dan twintig kajuiten.
Ook de betalingen aan de bemanning kwamen onder druk te staan. Mikael Petterson bevestigde later dat de lonen in de laatste maanden verschillende keren met vertraging waren betaald. Hij verklaarde dat de bemanning tegen eind oktober opnieuw betaald was.
De route werd steeds beperkter

Een permanente wereldreis heeft een duidelijke aantrekkingskracht: bewoners verwachten voortdurend nieuwe bestemmingen te ontdekken. Voor wie een kajuit voor jaren koopt, is de route dan ook geen bijkomstigheid. Ze vormt een belangrijk onderdeel van de belofte.
Villa Vie presenteerde de eerste wereldreis als een tocht langs meer dan 425 bestemmingen in 147 landen. De oorspronkelijke reisplanning voor de periode van oktober 2024 tot oktober 2026 bevatte 275 havenbezoeken. Een vergelijking met de latere routeplanning toont dat de Villa Vie Odyssey in die periode 198 havens aandeed. Dat zijn er 77 minder dan oorspronkelijk gepland, een verschil van 28 procent.
De wijzigingen waren niet beperkt tot enkele geschrapte stops. Sommige bestemmingen verdwenen volledig uit het schema. Zo voorzag de planning in maart 2026 nog negentien havenbezoeken in Japan en Zuid-Korea tussen eind juni en midden augustus. In een aangepaste versie werden die bestemmingen vervangen door havens in Zuidoost-Azië.
Ook andere wijzigingen werden in berichten aan bewoners toegelicht. Op 1 augustus liet Kathy Villalba weten dat een geplande stop in Brunei werd geschrapt en dat het schip rechtstreeks van Singapore naar Nha Trang in Vietnam zou varen om brandstof en operationele kosten te besparen. In een bericht van 6 september meldde ze dat het verblijf in Ha Long in Vietnam werd verlengd. Wat oorspronkelijk drie nachten zou duren, werd uiteindelijk een verblijf van tien nachten.
Singapore werd tussen mei en juli drie keer aangedaan. Volgens de reisplanning van 20 oktober verbleef het schip daar in totaal zestien dagen. Het management verklaarde dat langere verblijven in havens en een aangepaste vaartijd moesten helpen om brandstof te besparen.
Voor bewoners hadden de wijzigingen ook praktische gevolgen. Bewoners melden dat het moeilijk werd om excursies en aansluitende vluchten te plannen omdat de route soms binnen enkele dagen veranderde. Tijdens het verblijf in Ha Long had een groep een uitstap naar China gepland. Door wijzigingen in de reisplanning moesten ze extra vliegtickets kopen om het schip op een andere bestemming opnieuw te bereiken.
Petterson bevestigde dat de route was aangepast en dat er kostenbesparende maatregelen waren genomen. Hij verwees daarbij naar de stijgende brandstofkosten en logistieke moeilijkheden. De vergelijking van de verschillende reisplanningen toont echter ook dat sommige aanpassingen al plaatsvonden voordat de brandstofprijzen in 2026 sterk stegen.
Minder keuze aan tafel en problemen met de dienstverlening

Niet alleen de route veranderde. Ook het dagelijkse leven aan boord werd volgens bewoners minder comfortabel. Restaurants, internet en andere voorzieningen waren onderdeel van de belofte van Villa Vie: het schip moest een volwaardige woonomgeving zijn, niet alleen een vervoermiddel.
In een interne mededeling van 10 september 2026 liet CEO Kathy Villalba weten dat de restaurantwerking zou worden aangepast omdat er minder bewoners en personeelsleden aan boord waren. The Palms zou tijdelijk sluiten. Ontbijt en lunch zouden voortaan in buffetvorm worden aangeboden, terwijl het diner een combinatie werd van bediening aan tafel en buffet.
Bewoners vertelden dat de keuze aan tafel daardoor beperkter werd. Ook de internet- en televisiediensten waren niet altijd betrouwbaar. Voor mensen die op afstand werkten, was dat meer dan een ongemak. Villa Vie had het schip immers nadrukkelijk gepresenteerd als een geschikte omgeving voor digitale nomaden, met werkplekken en internetfaciliteiten.

Via een interne mededeling in september liet het management weten dat een openstaande rekening was betaald en dat de internetverbinding zou worden hersteld. Dat de dienst tijdelijk onderbroken was geweest, illustreert hoe financiële problemen ook de basisvoorzieningen aan boord konden raken.
Bewoners meldden daarnaast dat de airconditioning soms werd aangepast om brandstof te besparen. Petterson bevestigde dat de onderneming verschillende kostenbesparende maatregelen had genomen. Hij gaf toe dat het niet altijd eenvoudig was om die besparingen door te voeren zonder dat bewoners er hinder van ondervonden.
Een betalingsachterstand hield het schip in Hongkong vast
De financiële problemen beperkten zich niet tot brandstof en lonen. Ook leveranciers kregen met betalingsachterstanden te maken. Een van de duidelijkste voorbeelden kwam aan het licht in Hongkong.
Uit rechtbankdocumenten blijkt dat de Villa Vie Odyssey daar werd vastgehouden totdat een bedrag van 167.844,48 dollar aan een brandstofleverancier was betaald. Het schip kon zijn geplande reis dus niet voortzetten zolang die financiële verplichting niet was geregeld.
Ook in Singapore had de onderneming begin augustus moeite om voldoende geld bijeen te krijgen om de brandstof te betalen. In een bijeenkomst met bewoners werd volgens interne documenten gewaarschuwd dat de activiteiten mogelijk moesten worden stilgelegd en dat bemanningsleden naar huis zouden moeten worden gestuurd. De documenten vermeldden eveneens zorgen over de verzekering van het schip.
Tegen die achtergrond was de aankondiging van een tweede schip opvallend. Op 27 juli 2026 maakte Villa Vie bekend dat het werkte aan de aankoop van een tweede schip, de Legacy. Bewoners konden een kajuit op het toekomstige schip kopen en kregen daarbij de mogelijkheid om onmiddellijk op de Odyssey te verblijven.
De onderneming bleef dus uitbreidingsplannen presenteren terwijl het eerste schip al met ernstige financiële problemen kampte. Petterson verklaarde later dat Villa Vie geen grote externe investeerder had waarop het kon terugvallen. Wanneer bijkomend kapitaal nodig was, werden bewoners daarom betrokken. Hij omschreef dat als een sterkte en tegelijk een zwakte van het model.
Brandstofkosten maakten een kwetsbaar model onhoudbaar

In de mededeling van 27 oktober verwees Villa Vie naar de uitzonderlijke stijging van de brandstofkosten. Volgens de onderneming bedroegen de maandelijkse brandstofkosten historisch gemiddeld ongeveer 1.800 dollar per kajuit. Voor bepaalde delen van Azië raamde het bedrijf die kosten inmiddels op 6.000 à 8.000 dollar per kajuit per maand.
Villa Vie stelde dat het die stijging niet volledig aan de bewoners kon doorrekenen. De onderneming had al maatregelen genomen om brandstof te besparen, onder meer door de route aan te passen en langer in havens te blijven. Dat bleek volgens haar onvoldoende om de extra kosten op te vangen.
De brandstofprijzen waren ongetwijfeld een belangrijke factor. Een schip dat permanent vaart en een omvangrijke bemanning en hotelorganisatie aan boord heeft, is sterk afhankelijk van de brandstofkosten. Een forse stijging kan een aanzienlijke impact hebben op de bedrijfsvoering.
Tegelijk tonen de gebeurtenissen van de voorbije maanden dat de financiële druk al eerder was toegenomen. Er waren verzoeken om leningen en bijkomende bijdragen, betalingsproblemen bij leveranciers, vertragingen bij de lonen en aanpassingen aan de dienstverlening. Ook in augustus waren bewoners volgens interne documenten al gewaarschuwd dat de activiteiten mogelijk moesten worden stilgelegd. De stijgende brandstofkosten lijken daarom eerder de directe aanleiding voor de uiteindelijke opschorting dan de enige oorzaak van de problemen.
Bewoners blijven achter met vragen over hun geld
De gevolgen van de opschorting zijn voor de bewoners bijzonder ingrijpend. Sommigen hadden een aanzienlijk deel van hun vermogen geïnvesteerd in hun verblijf aan boord. Anderen hadden hun woning verkocht of hun pensioenplanning afgestemd op een leven op zee.
Een bewoonster vertelde dat ze 170.000 dollar had betaald voor haar verblijf en op het moment van de opschorting nog achttien maanden aan boord tegoed had. Ze moest na de beslissing haar verblijf aan land regelen en haar verdere reis organiseren.
Ook mensen die nog niet aan boord waren gegaan, werden getroffen. Zo had een voormalige lerares uit Brisbane naar eigen zeggen meer dan 63.000 dollar betaald voor haar geplande verblijf. Ze zou op 15 november in Kuala Lumpur inschepen. Na de opschorting vreest ze dat ze haar geld niet zal terugkrijgen.
De onderneming verklaarde dat ze met bewoners werkte om de ontscheping te organiseren en tijdelijke huisvesting te vinden. Verschillende bewoners vertelden echter dat ze zelf hotels, vervoer en vluchten moesten regelen. De korte termijn waarop ze het schip moesten verlaten, maakte dat bijzonder moeilijk.
De vraag naar eventuele terugbetalingen is niet eenvoudig. De rechten van bewoners hangen af van de overeenkomst die ze hebben gesloten. Wie een tijdelijk verblijf boekte, kan zich in een andere positie bevinden dan iemand die een kajuit “kocht” voor de resterende levensduur van het schip. Wie daarnaast aandelen in de onderneming bezit, heeft opnieuw een andere juridische positie.
Petterson verklaarde dat Villa Vie de komende zestig dagen wil gebruiken om een herstructurering en nieuwe financiering te onderzoeken. Hij sprak ook over een mogelijke procedure onder Chapter 11 in de Verenigde Staten. Zo’n procedure kan ruimte bieden om een onderneming te herstructureren, maar garandeert niet dat de wereldreis wordt hervat of dat bewoners hun volledige investering terugkrijgen.
Voorlopig blijft dus vooral onzeker of de Villa Vie Odyssey opnieuw zal varen, of de onderneming voldoende kapitaal kan vinden en wat er met de investeringen van de bewoners zal gebeuren.
Foto’s Villa Vie Residences
Wil je nog meer leuke reistips en inspiratie? Schrijf je in op onze nieuwsbrief!